De 8 mooiste fietsroutes Sardinië: notities van onderweg op het eiland

Moeilijkheid betekent hier aanhoudende inspanning en terrein, niet alleen afstand; een vlakke dag van 45 km en een heuvelachtige dag van 30 km kunnen zich aan de finish totaal anders aanvoelen.

De drie makkelijkste routes uit deze tabel, Poetto en Molentargius, Sinis en de vlakkere stukken van de SP17, zijn prima te doen op een eenvoudige huurfiets. De drie zwaarste, de SP105, Cala Gonone en de Costa Verde, belonen ofwel een goede conditie ofwel een e-bike.

De SP105 kustweg tussen Alghero en Bosa is de tocht waar vrijwel elke bezoeker als eerste naar vraagt, en niet zonder reden. De weg loopt ongeveer 45 km enkele reis langs kliffen die steil in de zee afvallen en klimt herhaaldelijk naar ergens tussen de 300 en 400 m boven het water, in plaats van een enkele bergpas, zodat de inspanning zich in porties opbouwt in plaats van in één keer. Wie er een lus van maakt in plaats van heen en weer te rijden, voegt meestal het binnenlandse stuk via Villanova Monteleone toe, waardoor het totaal dichter bij 68 km en 1.400 m cumulatief klimmen uitkomt.

Wat de SP105 meer maakt dan alleen een schilderachtige tocht op twee wielen, is wat er op de kliffen zelf leeft. Het traject tussen Bosa en Alghero herbergt de enige broedkolonie van lammergieren op Sardinië, zo'n 120 territoriale paren, verdeeld tussen de kant van Bosa en een kleinere groep bij Alghero, volgens de meest recente telling van de Vulture Conservation Foundation. Het is een van de weinige plekken in Italië waar je een vogel met een spanwijdte van bijna drie meter kunt zien zweven op dezelfde thermiek waartegen jij aan het vechten bent tijdens de klims.

Italia.it noemt de weg officieel als een van de kustfietsroutes, en dat merk je: het wegdek is goed, het verkeer is licht buiten augustus, en nergens op het eiland krijg je een langere, ononderbroken reeks uitzicht over zee aan één kant van je stuur. De meeste fietsers keren via dezelfde weg terug in plaats van het binnenland in te gaan, want de kustweg is nu eenmaal het hele punt van de tocht.

De SP17 uit Cagliari richting Villasimius is dé route voor de racefietser, degene die ook echt om professioneel wielrennen heeft gedraaid: de Giro d'Italia gebruikte deze kust in zowel 2007 als 2017, en waarom wordt duidelijk zodra je erop zit. De route loopt via Torre delle Stelle en Solanas, ongeveer 45 km van Cagliari naar Villasimius, en na Solanas klimt de weg naar circa 159 m langs de uitkijktoren Torre di Capo Boi, de enige echte inspanning op een verder glooiend kustprofiel.

Solanas ligt ongeveer 7 km van Torre delle Stelle, met Villasimius nog eens 18 km verderop, zodat de route vanzelf in drie etappes verdeelt als je hem wilt onderbreken met een koffiestop of een duik. Het asfalt is overal goed en de vergezichten over de Golfo di Carbonara wedijveren met de mooiste plekken van het eiland, zonder de drukte die de SP105 op een zomermiddag trekt.

Dit is de route om te kiezen als je wilt voelen dat je een echte etappe fietst in plaats van een toeristische ronde. Hij beloont een racefiets boven een trekkingbike, en fietsers die de klim zonder drukte willen, beginnen meestal vroeg, voordat het strandverkeer vanuit Cagliari via Torre delle Stelle op gang komt.

Dit is waar de meeste mensen in Cagliari in werkelijkheid fietsen, en waar ik iedereen naartoe stuur die wil dat zijn eerste pedaalslag op Sardinië een makkelijke is. Een speciaal fietspad loopt de hele lengte van het strand van Poetto, circa 8 km vlak, autovrij asfalt met de zee de hele tijd aan één kant, en het sluit direct aan op het regionaal natuurpark Molentargius-Saline, een van de belangrijkste wetlands van Europa en het hele jaar door thuisbasis van flamingo's. De entree van Molentargius is gratis en het park is open van zonsopgang tot zonsondergang, geen ticket, geen reservering.

Er is vrijwel geen klim en geen technisch fietswerk, waardoor dit de lus is voor een eerste avond in de stad, een rustdag tussen zwaardere tochten, of een gezinsuitje met kinderen op gehuurde trekkingbikes. Het is ook het terrein van twee van de begeleide tours op deze site, de flamingo oase fietstour en de fiets- en wandelroute die aan het eind een wandeling naar de Sella del Diavolo toevoegt. Bars langs Poetto sluiten 's middags zoals overal op het eiland, dus neem water mee als je midden op de dag fietst.

De oostkust rond Cala Gonone is het wildste fietsgebied van deze lijst en de enige route die ik niet zonder e-bike of echt sterke benen zou proberen. Dagtochten hier lopen 45 tot 70 km over het kalksteenplateau van de Supramonte, een mix van verharde wegen en grindpaden die gestaag klimt naar terrein met vrijwel geen verkeer en vrijwel geen schaduw. De begeleide e-bike dagtocht behandelt dit gebied op Fantic XTF 1.5 Race e-bikes, met onderweg een stop bij de archeologische vindplaats Nuraghe Mannu boven de Golf van Orosei. Onze volledige review van de Cala Gonone e-bike dag beschrijft hoe zo'n dag écht voelt, kilometer voor kilometer.

Wat de Supramonte de inspanning waard maakt, is het contrast: kalksteenkliffen en karstplateau het ene uur, Dorgali op de heuveltop met zijn wijngaarden en olijfgaarden het volgende, en dan een laatste afdaling naar een duik bij Cala Cartoe of Cala Fuili als afsluiting. Dit is geen route om improvend te rijden op een gehuurde trekkingbike zonder ondersteuning; de gravelstukken en de afstand tot elke stad straffen een pechgeval hier harder af dan waar anders op deze lijst. Dit is de enige route op deze pagina waar ik de meeste fietsers zou zeggen: begeleid wint het van alleen, niet uit voorzorg op zich, maar omdat het terrein echt lokale kennis beloont over welk pad uiteindelijk terug naar de kust leidt.

Castelsardo, een ommuurd stadje aan de noordkust, is het startpunt van een lus van 30 km die 700 m klimt naar de top van Monte Ossoni, waar de weg opent op een 360-gradenuitzicht over de Golf van Asinara. De panoramische e-bike tour fietst deze lus met trapondersteuning die het meeste werk doet op de steilere stukken, langs de Roccia dell'Elefante, een door de wind uitgesleten rotsformatie die al eeuwenlang een lokaal herkenningspunt is, en verder over stille verharde en onverharde wegen die buiten het stadje zelf vrijwel geen verkeer zien. Het volledige verslag van de Castelsardo e-bike tour bevat de volledige inbegrepen zaken en foto's van de tocht.

Zonder gids is dit een echt goed te rijden lus voor iedereen die comfortabel op een gravel- of trekkingbike met echte versnellingen fietst; de 700 m hoogtemeters zijn verdeeld over de hele 30 km in plaats van geconcentreerd op één steile wand. Wat een gids hier toevoegt is vooral de afweging op de dag zelf: of de wind op de top de laatste inspanning waard is, of dat je die beter bewaart voor een rustiger ochtend, plus een bandenreparatiesetje als de onverharde stukken een scherpe steen vinden.

Ten westen van Oristano ruilt het schiereiland Sinis kliffen in voor lagunes en stranden met duinen erachter, vlak tot glooiend terrein dat werkt voor gezinnen en voor iedereen die de dag ervoor de SP105 reed en zijn benen terug wil. De lus via San Giovanni di Sinis passeert de ruïnes van Tharros, een Fenicische en Romeinse plek die direct aan de kust ligt, makkelijk te combineren met een zwemstop omdat het hele schiereiland zo dicht bij het water ligt.

Het enige waar je hier rekening mee moet houden is de wind. Sinis ligt volledig onbeschermd aan de westkust van Sardinië, recht in het pad van de maestrale, en op een dag met harde wind biedt het vlakke, open terrein van het schiereiland nergens bescherming, zoals een met bomen omzoomde binnenlandse weg dat wel zou doen. Controleer de weersvoorspelling de ochtend zelf, niet de avond ervoor, en wees bereid deze tocht in te ruilen voor een beschutte oostkustroute als de wind al rond het ontbijt is opgestoken.

De Costa Verde, ten zuidwesten van Cagliari, is de route voor fietsers die de ansichtkaartwegen al gedaan hebben en iets ruigers willen. Dit is een voormalige mijnkust, afgelegen en grotendeels zonder voorzieningen, met ruwe en soms gravelachtige stukken waar vrijwel geen verkeer van welke soort dan ook komt. De duinen van Piscinas, een van de hoogste zandduinen van Europa, rijzen direct naast de weg op halverwege, een vreemd en echt indrukwekkend gezicht op een Mediterraans eiland.

Ik zou een eerste keer bezoeker hier niet heensturen zonder lokale kennis over welke paden echt aaneengesloten zijn en welke doodlopen op een mijnschacht of een afgesloten hek. Neem meer water mee dan je denkt nodig te hebben, er is nergens een betrouwbare plek om bij te vullen tussen de dorpen, en behandel dit als een route voor zelfverzekerde, zelfstandige fietsers in plaats van een ontspannen middagje uit.

Het binnenland van Sardinië klimt naar Punta La Marmora, op 1.834 m het hoogste punt van het eiland, en de wegen door het Gennargentu-massief en de omliggende regio Barbagia komen hier het dichtst bij echt bergfietsen. Stenen dorpjes liggen verspreid langs de klims, Fonni onder meer, het hoogstgelegen dorp van Sardinië op circa 1.000 m, en de lucht blijft merkbaar koeler dan aan de kust, zelfs midden in augustus, waardoor dit het beste antwoord van het binnenland is op een hittegolf.

Dit zijn lange klims naar Sardische maatstaven, en de beloning is een soort fietsen die niets te maken heeft met het strand: dennenbossen, granietformaties en dorpen die nog op een langzamer, lokaal ritme draaien dan de kust. Het is geen route voor een eerste dag op het eiland, maar voor iedereen die een week of langer blijft, is een hele dag weg van de zee het waard.

Drie van de acht routes hierboven, Poetto en Molentargius, Cala Gonone en de Supramonte, en Castelsardo en Monte Ossoni, worden ook aangeboden als begeleide fietstochten van een dag in Sardinië, met een fiets, een gids en een ondersteuningsplan inbegrepen. De andere vijf, de SP105, de SP17, Sinis, de Costa Verde en de Gennargentu, staan volledig open voor iedereen op een gehuurde of eigen fiets, geen vergunning of reservering nodig.

Of dat de juiste keuze is, hangt meer af van de specifieke route dan van een algemene regel. De vlakke stadslus en het rondje Castelsardo zijn echt prima alleen te rijden op een gehuurde trekking- of gravelbike, goed gemarkeerd en vergevingsgezind voor een verkeerde afslag. De Supramonte en de Costa Verde zijn een ander verhaal: afgelegen, gemengd wegdek en genadeloos bij een lekke band zonder achtervolgauto. Onze volledige uiteenzetting over huren, regels en echte kosten loopt precies door hoe solofietsen er op elk type terrein uitziet, inclusief wat een dag werkelijk kost zodra je de fiets, de leveringskosten en het water dat je nodig hebt optelt.

De keuze van fiets volgt meer het wegdek dan de afstand. Dit is de kortste versie van wat je per route van de acht kunt huren.

Elke route op deze pagina rijdt het beste in dezelfde twee periodes, april tot en met juni en september tot in oktober, wanneer de temperatuur rond de begin twintig ligt en het ergste van de maestrale meestal is gaan liggen. Rijd de blootgestelde westkustwegen, de SP105, Sinis en de Costa Verde, op rustigere dagen en bewaar de beschutte Poetto-lus of de Gennargentu-klims in het binnenland voor wanneer de wind opsteekt. Onze volledige maand-voor-maand-gids behandelt de temperatuur, regenval en drukte achter dat advies in detail.